IKEA verandert haar lettertype van Verdana – met een grote verontwaardiging van typomanics als gevolg. Moet de rest zich daar ook druk om maken? Zeker wel.
[Oorspronkelijk artikel: Verdana: Ikea's flat-pack font | Art and design | The Guardian van 2 september 2009. Onderstaande alinea's zijn gedeeltes bewerkte Engels-Nederlands tekst van dit artikel.]
Een tijd geleden ging het nog om de laaggeprijsde geurtheelichten, tegenwoordig gaat het om lettertypes, met een hoop rumoer er omheen.Voor het geval het nieuws je nog niet heeft bereikt: IKEA heeft haar internationale lettertype van Futura naar Verdana veranderd. Normaal gesproken zou niemand daar ophef over maken, maar de nieuwe catalogus is net uit (een nieuwe Ektorp Tullsta fauteuil-overtrek voor €40!) en het ziet er net wat anders uit. Van industrieel en sterk lijkt het nu meer handwerk, zacht en rond. (…) Forums over online designs branden er op los en typomanics hebben er geen goed woord voor over.
(…) Bezorgde typomanics houden zeker niet van manier waarop woorden met het lettertype Verdana meer op elkaar gaan lijken. Het logo van een bank lijkt wel erg veel op die van een bioscoop, tijdschriften die er eerder origineel mee leken, lijken nu op dat wat we online lezen. (…) [Verdana] is duidelijk, het werkt voor meerdere talen en het is ook bij kleine lettergroottes goed te lezen. (De simpelheid van het font bevestigt de regel dat het, net als bij vele andere fonts, maanden kostte om het te maken en bij te schaven tot perfectie.) (…)Verdana is een standaard lettertype geworden – zo standaard dat het wordt gebruikt als er wel een keuze mogelijk is, maar men simpelweg geen tijd heeft om er over na te denken hoe het werk op anderen overkomt.
En dat is precies waarom sommigen hierover ontsteld zijn. Verdana lijkt standaard te zijn en daarom gekozen door IKEA, maar commercialiteit is zeker ook een factor geweest. (…) Moeten we er ons hierover zorgen maken, zoals sommige lettertype-ontwerpers ook doen? Ik [Simon Garfield] denk zeker van wel, en niet alleen omdat ik weet dat lettertype-ontwerpers kennis van zaken hebben. (…) [Naast] het risico dat alles op elkaar gaat lijken, is er ook emotie. Lettertypes, mits goed gebruikt, kunnen onze stemming weergeven en kunnen ook weergeven hoe we ergens over denken. Het kan ons serieus laten lijken, of juist frivool, het kan ons informeren of juist entertainen. (…) Maar het kon erger. Het kon ook Helvetica zijn.
